Traditiegetrouw speelt Ezinge rond de jaarwisseling op het Zaalvoetbalgala in Leek. Op een incident na is dit nooit een overdreven succes voor de ploeg geweest. Evenals alle voorgaande jaren waren de verwachtingen echter wederom hooggespannen. De oude garde werd geloosd alvorens er ook maar actie in de zaal was geweest. Het besluit van de coach was daar: Hij gaat voor jong en dun. (Een van de m.i. toch jongere spelers bleek bij nader inzien van de coach een te ruime buikomvang te hebben en werd per direct geschrapt van het kandidatenlijstje).

Bij de eerste oefenpotjes kon alleen Otto overtuigen. En wel dat hij zeker niet geschikt is voor voetbal in een sporthal. Er is nog anderhalve trainingsavond getracht om hem te overtuigen dat schoppen van achteren in de zaak wel effectief is en ook heel spectaculair lijkt, maar dat er scheidsrechters zijn die daarvoor in de zaal tegen je gaan fluiten. Na een gedachten uitwisseling over de kwaliteit van de scheidsrechters in zijn algemeenheid en bankdirecteuren in het bijzonder moest Otto uiteindelijk gelijk worden gegeven.

Voordat ik naar de avond in Leek ging zei ik nog tegen mijn eega dat ik, zoals te doen gebruikelijk bij de vertegenwoordiging van Ezinge in Leek, om 9 uur wel weer thuis zou zijn. Het gebrek aan routine zou ze opbreken dacht ik nog. Al smeken ze me op de tribune om te komen spelen ik zou standvastig weigeren. De persoonlijke eer stond wat mij betreft op het spel. Overigens kreeg ik gelijk. Het team was te jong. Althans om gemotoriseerd vervoer te regelen.. Ik heb Simon nog voorgesteld of ze konden fietsen. Van Danny weet ik dat de parkeergelegenheid tenslotte moeilijk ligt in Leek en ik wist niet of ik alle wedstrijden even interessant zou gaan vinden. Maar goed, de auto vol en kleding gedragen naar de kleedkamer) hoe ver kun je wegzakken als voetballer?)

Bij afwezigheid van Wim Berhuis 'mocht' ik vlaggen. Aanvankelijk dacht ik nog dat het aardig was om enige beweging te hebben, in plaats van op de tribune te zitten, maar al snel bleek dat het beslist niet de bedoeling was dat de vlaggenist langs de lijn ging lopen. Deze wordt geparkeerd op de hoek van het veld en mag vlaggen als de bal over de lijn rolt. (Veelal kijkt de scheids overigens niet). Bij de eerste wedstrijd werd nog een keer gekeken maar oordeelde de scheids anders. "Vraag me dan ook niet!"

De coach dreigde gelijk te gaan krijgen en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel aan coaches die gelijk hebben. Het jonge team waste over de tegenstanders heen.. De lovende berichten uit de krant zullen, niet te voorkomen, elders in dit boekwerkje staan. Waar blijft het moment nou toch dat de routine nodig is, dacht ik nog bij mijzelf. Tot overmaat van ramp scoorde uitgerekend Klaas-Jan Ritsema de eerste goal van het toernooi tegen Zevenhuizen. Klaas Jan heeft op het veld al wel laten zien dat hij meer is dan een gemiddelde B-junior maar hij voetbalde toch ook hier wel heel gemakkelijk met de anderen mee. Belangstellend heb ik nog gevraagd of hij volgend jaar ook nog B-junior is, want op het moment dat op het veld mijn rugnummer 12 niet meer kan worden gegarandeerd is het einde van mijn carrière wel heel dicht bij.

Enfin Zevenhuizen, Haulerwijk en Niekerk bleken geen partij te zijn, maar SVZ (finalist van het voorgaande jaar) in de halve finale zou daarentegen wel andere koek worden. De wedstrijd werd gewonnen door onder meer twee afstandsschoten van Andre, maar tijdens de wedstrijd was er even de persoonlijke mogelijkheid om gram te halen. Met mijn vlaggetje stond ik opnieuw langs de lijn toen bijna iedereen dacht dat de bal over de lijn was. De routine bleek op dat moment doorslaggevend. In flitsen schoot hoofdstuk 3 van de scheidsrechterscursus door mijn hoofd. Ik bezag de situatie nog eens en oordeelde dat de bal niet in zijn geheel de lijn was gepasseerd. En ik wist het, dit team kan niet zonder mij. Ik was klaar voor de finaleavond tegen Hoogkerk.

De finaleavond was een fantastisch gebeuren. Naast Dina op de tribune. Mijn Ezinge-sjaal mocht van thuis niet mee, omdat deze bij mijn zoontje van 3 aan de muur hangt. Die gelooft namelijk dat deze van Ajax is en dat ik bij de club van het sjaaltje speel. Hoe bereid ik hem in vredesnaam voor als hij straks gaat lezen. Ik heb net het chronische misverstand bij mijn jongste dochtertje weggewerkt dat Boele Schuiling* (nabij wonend in Zuidhorn) niet de trainer is van PSV.

Helaas ging de finale verloren na strafschoppen. Geen wedstrijd verloren en toch geen eerste plaats is eigenlijk best zuur. Ezinge leek 5 minuten voor tijd nog de wedstrijd in handen te hebben, maar ja het gebrek aan routine he, breekt zo’n ploeg dan toch op. Troost nadien was er in de vorm van een prachtige voetbalavond, een mooie beker voor de ploeg, twee prijzen voor Wesley voor de topscorer en beste speler van het toernooi (met afstand als je het mij vraagt) en (nader uit te werken) vrouwelijke aandacht voor Rick en Leon. Overigens hadden ze gedurende de rest van de avond tussen 600 toeschouwers zoveel lawaai dat ze aandacht van een ieder hadden.

Jongens, ik heb van het toernooi genoten en coach: We hebben het er nog wel over!

Een routinier


* (toenmalig shirtsponsor/Dick Advocaat look-a-like, red.)