Na de verpletterende thuisoverwinning op Lycurgus (8-1) kregen we Ezinge 3 op bezoek. In september nog waren de Ezingers met hun geliefde countervoetbal nog 4-1 te sterk voor ons. Hun resultaten zijn wisselend. Zij bezetten weliswaar een keurige vierde plaats, maar kunnen niet altijd over de beste spelers beschikken, omdat hun eerste en tweede elftal soms ook spelers opsouperen of zoals tegen ons, op vakantie of geblesseerd zijn. Bij gebrek aan seniore spelers wordt regelmatig teruggegrepen op het B-jeugdelftal (A’ers hebben ze kennelijk nog niet).

Zaterdag Vier nam daarentegen een vrijwel fitte selectie naar de aftrap. Hoewel fit…, er stonden zeker drie spelers met een fikse kater in het veld (ja het was weer een Goede Vrijdag…!), maar voor de normen van een doorsnee reservezesdeklasseduel is dat natuurlijk ‘fit’! We startten met Robbie op goal, Wim V., Peter, Bert en Rolf in de verdediging, Vincent, Harry en Wybe-Jan op het middenveld en Wim F., Herman en Hein voorin. Laurens was in de wedstrijd tegen Lycurgus aan zijn enkel geblesseerd geraakt, Robin kampt nog steeds met een langdurige ziekte (vanaf deze plek nogmaals beterschap!) en de baarmoeder van Pieters vriendin staat ‘op springen’ zodat hij ook verstek moest laten gaan, evenals spelers als Harm en Jan-Sytze.

De eerste helft speelde zich voornamelijk op de helft van Ezinge af. GRC had zowat 90% balbezit en speelden de Ezingers volledig zoek. Vooral (Magere) Hein, die voor deze gelegenheid op linksbuiten stond, oogstte grote bewondering bij de Ezingers: ‘wat het dai koale ’n conditie ja…’. Ook Hein stond na een wilde nacht van zichzelf te kijken over zijn loopvermogen: bier, de gele motor... In tegenstelling tot Wim F., die op rechts nauwelijks een bal kreeg (hij ging op gegeven moment maar een biertje drinken in de kantine omdat hij tóch geen bal kreeg), werd Hein op links keer op keer de diepte in gespeeld. Dat was ook mogelijk want hij had weinig tegenstand te duchten van de rechtsback van onze tegenstander, die wel fanatiek, maar niet al te effectief optrad. Uit een van zijn acties werd Herman in de loop aangespeeld. Herman dribbelde langs een paar verdedigers diagonaal voor het doel langs en wachtte op een beweging van de keeper. Die hapte niet en uiteindelijk tikte Herman tegendraads in, maar de op het wat hobbelige veld stuiterde de bal nét tegen de (tweede) paal.

De keeper van Ezinge was een betrouwbare sluitpost evenals laatste man Ronald Vlonk (import-Groninger) en ook op het middenveld liep een nummer 11 rond, Peter Kooi, die een behoorlijk balletje kon raken. Zonder hen was de score voor ons al gauw behoorlijk opgelopen. De twee Ezinger aanvallers voorin speelden een ongelukkige wedstrijd, zij verloren vrijwel iedere bal en zo kon GRC druk blijven zetten. Omdat een (verdiende) goal voor ons uitbleef, werd het duel hoe langer hoe meer een drama om naar te kijken. En dat was sneu voor de twee vriendinnen van Wybe-Jan en Wim V. (later ook nog die van Peter) die de kou hadden getrotseerd om hun helden te bekijken.

In de tweede helft verving Jerker Wybe-Jan en Dirk kwam in de plaats van Harry (hij moest eerder weg, z’n oma was 135 geworden ofzo…). Dirk had in de rust een Mars en een Snicker genuttigd (het eerste vaste voedsel dat zijn katerige maag accepteerde deze dag!), en ging de bewaking op zich nemen van een nieuwe spits met nummer 14, die zich als de gevaarlijkste man van Ezinge ging ontpoppen. Hij is gezegend met de bijnaam ‘Popla’ (uitleg van Ezinger Derk Maatjes: hij heet Keizer van achternaam en ‘koning, keizer, admiraal, Popla kennen ze allemaal’, nou ja vandaar dus…). Popla maakte eerst een loopactie met de bal aan de voet en schoot hard in de korte hoek, maar Robbie redde weer fraai. Popla schoot ook nog een bal tegen onze paal, zodat we toch ook weer niet over geluk mochten klagen. Na tien minuten kwam verdediger-van-origine Derk Maatjes bij Ezinge nog in het veld in als stormram in de aanval. Voor mensen die hem niet eerder hadden ontmoet, komt een verschijning als Derk wat bevreemdend over; onze Rolf vond het een ‘rare snuiter’. Puffend, hijgend, sleurend en druk aanwijzingen gevend probeerde deze voormalige “Hopper Van De Maand” het tij te keren, maar tevergeefs.

Onze defensie die in de eerste helft nauwelijks wat te doen had, leek wat zenuwachtig te worden onder deze druk. Gelukkig bleven onze aanvallers gevaarlijk voorin. Na een steekpass binnendoor zette Hein na circa zestig minuten de kroon op een prima wedstrijd en schoof het leer in de uiterste rechterhoek. Dit was een behoorlijke klap voor Ezinge, dat hierna niet echt gevaarlijk meer was. Zaterdag Vier won met 1-0 en weliswaar was de Ezinger selectie gehavend deze middag, maar de overwinning was zeker gezien de eerste helft verdiend. Kregen we in de rust hete thee, na de wedstrijd werden we onder de douche getracteerd op water van een dermate kokende temperatuur, dat we daar gemakkelijk nog een tweede ketel thee van hadden kunnen trekken. Na de blaren gelikt te hebben konden we nog steeds stellen dat GRC4 met een goed seizoen bezig is en we nog steeds mogen hopen op een plaatsje bij de eerste vijf.