Men zegt wel eens: “een diesel komt langzaam op gang”. Maar bij het derde elftal kun je rustig spreken van een stoomtrein uit het pré-diesel tijdperk. Pas bijna drie maanden na het begin van de competitie was het vuurtje in deze trein, zowel letterlijk als figuurlijk, dusdanig opgestookt dat tegen SIOS in een zeer korte (of was het gestaakte ?) uitwedstrijd het eerste punt werd binnengehaald. Met veel pijn (voornamelijk bij de tegenstanders) en moeite (van onze kant) werd de nul gehouden. Het voelde als een overwinning.

De daaropvolgende week waren De Wilper Boys in een uitwedstrijd de tegenstanders. Het eerste behaalde punt gaf de mannen blijkbaar dusdanig veel vertrouwen dat de wedstrijd lange tijd gelijk op ging. Het leek alsof de stoomtrein doordenderde naar weer een goed resultaat. In de slotfase werd echter alsnog de kracht van de thuisploeg duidelijk. Ondanks dat Wubbo als een echte Braziliaan in mallot de sterren van de hemel speelde werd de eindstand 3-1 in het voordeel van De Wilper Boys. Verzachtende omstandigheid voor Ezinge waren de barre omstandigheden waaronder de wedstrijd werd gespeeld. Het was ijskoud en het wedstrijdveld werd zelfs enige tijd wit gekleurd door de vallende sneeuw. Met modern spoorwegmaterieel loopt het dan al niet volgens planning, laat staan met een stoomtrein !

Zo ging het derde elftal met slechts één punt, maar wel met een goed gevoel over de laatste twee wedstrijden, de winterstop in.

Direct na deze verplichte rustpauze waren de “zwartbroeken” uit een niet nader te noemen buurdorp de tegenstander. Zij profiteerden van het feit dat onze machine enige maanden stil had gestaan met horten en stoten weer langzaam op gang kwam. In een spannende wedstrijd ging de overwinning uiteindelijk naar deze eeuwige rivaal (2-3).

Na het verschijnen van één van de spelers van Zuidhorn in Kopspijkers (het bleek één van de oudste spelers van Nederland te zijn) wilden wij zeker niet nog eens verliezen van deze ploeg. Het werd uiteindelijk 0-0. De uitglijder in “De derby” was weer gedeeltelijk goed gemaakt.

De volgende tegenstander kwam, gezien onze stand op de ranglijst: onderaan met slechts twee punten, vol vertrouwen naar Feerwerd. Thuis had De Monnik met behulp van een in pantalon geklede clown die zich scheidsrechter noemde, ons ruim verslagen. Enkele spelers maakten al spottende opmerkingen over doelpuntenfestijn dat in hun ogen zou volgen. En er werd inderdaad veel gescoord die middag. Alleen belandde de bal vier keer in het doel van de “zeehonden” en slechts één keer achter Anne ! Onze “trein” denderde na de wedstrijd tegen Zuidhorn in volle vaart door !

De uitwedstrijd tegen GSVV in Gerkesklooster was een zware wedstrijd waaraan we aanvankelijk zonder keeper zouden beginnen. Gelukkig meldde zich “spontaan” een “onbekende” vervanger voor de geblesseerde Anne. Door een doelpunt van rechtsback Cor kwamen we op een voorsprong die de rest van de wedstrijd met veel inzet werd verdedigd. Even leken we via een boogbal van Cor over de mee opkomende keeper van GSVV op een 2-0 voorsprong te komen. De bal ging echter net naast. Met wederom drie punten op zak keerden we terug naar Feerwerd, waar bleek dat de rode lantaarn in onze klasse was overgenomen door KRC.

Toen de ongeslagen koploper Marum (elf wedstrijden, drieëndertig punten) het sportpark Feerwerd betrad en wij met eigen ogen konden zien dat de gemiddelde leeftijd minstens vijftien jaar lager lag dan in ons elftal, hadden we het vermoeden dat onze doordenderende trein nu wel eens uitgerangeerd zou kunnen worden. Maar de opmerking van één van de tegenstanders: “Dat wordt lachen vanmiddag” gaf ons de extra motivatie die we nodig hadden. Met Marc na ruim anderhalf jaar weer in de goal en Jakob als vervanger van de afwezige Thedo vochten we een helft lang tegen onze tegenstander en vooral tegen de harde noordwesten wind.

Gaandeweg de wedstrijd werden de “jonkies” van Marum steeds gefrustreerder van de sterk verdedigende Ezingers. Wij zagen in dat het wel eens het eerste puntverlies van de koploper kon gaan worden. De sterkste actie van de tegenstander was een kopbal (van Jurrien !) die door Marc over de lat werd getikt. Aan onze kant waren er goede kansen voor Daniel en Erik. Deze bleven echter onbenut. Vooral in de tweede helft werd het tijdrekken door ons tot kunst verheven, waardoor de wedstrijd pas vlak voor half vijf eindigde in een 0-0.

Met negen punten (waarvan acht na de winterstop) liggen we nu toch aardig op koers om nog aantal paar plaatsen “door te stomen” op de ranglijst van de reserve 6e klasse.